Czym jest ADHD?

Media odkryły niedawno, że odkrywca ADHD, Leon Eisenberg, na kilka miesięcy przed śmiercią w 2009 stwierdził, że ADHD to fikcyjna choroba. Szokujące wyznanie nie zmieniło faktu, że ADHD nadal jest diagnozowane jako najpowszechniejsze zaburzenie dzieci.

ADHD to najpowszechniejsze zaburzenie występujące w okresie dzieciństwa. Dzieci z tym zaburzeniem mają trudności z koncentracją uwagi, a ich zachowanie może powodować poważne problemy w domu i szkole. Niemniej choroba jest bardzo trudna do zdiagnozowania.


ADHD diagnozuje się najczęściej między 7 a 13 rokiem życia. Chociaż pewne objawy mogą być zauważalne wcześniej. Charakteryzuje się problemami z koncentracją i skupianiem uwagi, słabą kontrolą własnego zachowania, nadpobudliwością i impulsywnością. Niemniej jednak, zaburzenie może przybierać różne formy i różne stopnie nasilenia. Stąd pojawiają się trudności w rozpoznaniu.


Dojrzewanie przebiega u każdego dziecka w innym tempie. Dzieci różnią się też między sobą typem osobowości, temperamentem i poziomem energii. Wiele dzieci się rozprasza, zachowuje impulsywnie i jest to całkowicie normalne. Zdarza się, że zachowanie takie jest mylone z ADHD. ADHD jest jednak trudne do zdiagnozowania. Należy jednak obserwować własną pociechę.

 

Jeżeli nasze dziecko szybciej traci zainteresowanie wykonywanym przez jakiś czas zadaniem niż inne dzieci lub jego zachowanie staje się trudniejsze do kontrolowania, może to świadczyć o zaburzeniu ADHD. Często zdarza się, że to nauczyciel zauważa pierwsze symptomy. Dziecko ma problem z przestrzeganiem zasad lub trudności z utrzymaniem uwagi na lekcjach. Objawy choroby nasilają się bowiem w okresie nauki szkolnej. Wynika to z towarzyszących temu ogromnych emocji.


Nie istnieje pojedynczy test mogący zdiagnozować u dziecka ADHD. Rozpoznaniem choroby zajmują się psycholodzy i psychiatrzy. Diagnoza stawiana jest na podstawie zebranych informacji na temat dziecka, jego zachowania i środowiska. Początkowo można zwrócić się o pomoc do pediatry bądź psychologa szkolnego. Pomogą oni ocenić ryzyko występowania zaburzenia.

 

 

W razie pojawienia się potrzeby dalszego diagnozowania dziecka, lekarz pierwszego kontaktu lub pediatra skierują je do specjalisty z doświadczeniem w zaburzeniach psychicznych okresu dziecięcego, takich jak ADHD. Lekarz początkowo postara się wykluczyć inne przyczyny. Objawy tożsame dla ADHD mogą bowiem występować przy wielu innych chorobach wieku dziecięcego.
 

ADHD jednak od wielu lat budzi kontrowersje i głosy sprzeciwu. Nadmierna, nieuzasadniona - według krytyków ADHD - terapia ma być zmową potężnych koncernów farmaceutycznych. Bowiem popularnym sposobem terapii ADHD jest farmakoterapia, m.in. lekiem Ritalin. W USA obecnie co dziesiąty chłopiec wśród dziesięciolatków codziennie zażywa leki na ADHD.

 

Tymczasem Szwedzka Narodowa Komisja Doradcza w sprawie Bioetyki (NEK) skrytykowała nadmierne stosowanie Ritalinu w terapii ADHD. Lek nie wpływa odpowiednio na procesy poznawcze i edukację dziecka. W opinii NEK środki farmakologiczne zmieniają zachowanie bez żadnego wkładu ze strony dziecka. Doprowadza to do ingerencji  w wolność i prawa człowieka, ponieważ środki farmakologiczne wywołują zmiany w zachowaniu, ale nie uczą dzieci, jak miałyby samodzielnie osiągnąć te zmiany.

 

 

Przeczytaj również: